...หลายคนอาจเคยฝัน...
...หลายคนอาจเคยคิดที่จะไปให้ถึงฝัน...
...แต่น้อยคนนักที่มีโอกาสทำให้ฝันกลายเป็นสิ่งที่เห็นได้ด้วยตา สัมผัสได้ด้วยใจ และมิใช่เพียงอยู่ในมโนภาพ...

ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หนึ่งในหลายคนที่อยากจะสานฝันของตัวเอง เลยไม่แปลกใจเลยกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ โอกาสที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือสมุดวาดเขียนเล่มใหญ่ให้ "เด็กม้ง" ด้อยประสบการณคนหนึ่งได้ถ่ายทอดฝีมือ เหมือนกับการที่ฉันต้องเริ่มต้นจับดินสอด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ค่อยๆวาดค่อยๆลากเส้นตรงลงบนกระดาษสีขาว ซึ่งดูไม่ง่ายเลยกับเด็กที่เพิ่งจับดินสอเป็นอย่างฉัน คิดแล้วคิดอีกจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน หลายต่อหลายเส้นมองดูยังไงก็ไม่ต่างจากคลื่นน้ำยามมีพายุ
"ทำไมไม่ตรงซักทีนะ"
คำถามนี้เกิดขึ้นในใจของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คุณเชื่อมั้ยว่า...หลังจากที่ฉันวาดเส้นตรงได้ ฉันก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ฉันควรถาม ไม่ใช่ "ทำไมถึงไม่ตรง" แต่ควรเป็น "ทำอย่างไรเส้นถึงจะตรง" ต่างหากเล่า

มันก็เหมือนกับฉัน ณ ตอนนี้...
...ไม่ใช่ "ทำไมฝันถึงไม่เป็นจริงซักทีน้อ" แต่เป็น "ทำอย่างไรฝันถึงเป็นจริง" ต่างหาก